Layne Staley’e

Hırsla kazmıyordum ki. Yekindiğim, bir korku da değildi. Her yerde ölüyorlardı. Ölümle dans etmeye, boğulmaya, zırhımı yere koymaya, kimseye ellerimi göstermeyeceğim. Beni tanıyorlar. Kurtarılmaya değer miyim? Lütfen çağırın beni. Böylece kimse için başka bir ölüm dilemeyeceğim. Yalnız kendime, yalnızca beni bir kez daha kutuya koyun. Bağırmayacağım. Sesler duyuyorum beni, başka bir tepeye çıkarken hayal ediyorlar. Halbuki ben daha aşağılarda bir yerde, kendime cehennemde yangın çıkarmayı yasaklıyorum. Her gün. Bir şeyler söylediğimi hatırlıyorum. Karanlıktaydım, kimseye dokunmadım, incitmedim. Söylemiştim ben arkadayım, kafamın içinde, kendi dünyamda, kutumun içinde.

O çıldırmış şeyi, zamanı, reddediyorum, ki o benim bütün kanatlarımı dişleriyle parçalayan, inanmıyorum. Sahici bir gece, en uzakta değil çünkü ben kazarken, hırsla değil, çaresizlikten. Hem beni kendi yakınmalarım değil, hayır, ben hiç yakınmadım, beni yaşamanın o garabet çığlığı gömüyor. Anlatılacak ne var? Varlığım seğirip duruyorsa bu, beni alaya aldığınızdan değil, tanıyorum onu ve sevmiyorum, yalnız kalacağım. Bunu yapıyorum çünkü önümde başka bir yol açılmıyor. Hiç çağrılmadım. Şimdi yakınmıyorum, hayır, kazmaya devam ediyorum. Mikrofona yaslanınca nasıl kırıyorum kalplerinizi. Ağzımdan fışkıran çürümüş etleri cesetlerin. Çünkü kalbimde başkaca şey kalmadı. Gülüyor muyum? Evet, çünkü korkuyorum. Ya sorarsanız?

Gök kapalı artık. Şerit gibi serilen kanım hayalimde. Güneş kurutacak onu. Uzandığımda yeryüzü kemiklerime batıyor. Lütfen örtün beni. Bakın, oldukça mavi, sonuna kadar bir yıkımı ansıtıyor. Bu benim çağrıldığım. Hiç hırsla kazmadım. Hiç kan yok. Sesim de hiç eskimedi. Uyanacak mıyım? Ama tekrar denemeyeceğim. Oldukça çürüyeceğim. Güneş, o yıkım habercisi beni bulduğunda, öyle değil mi? Sesim daha bir kere bile kısılmadan. Hem bir bebeği de kucaklayarak. O kokuyu biliyorum artık. Dişlerimi zaten kullanmıyordum. Bu dünyayı unutmayacağım. Bu dünyayı unutmayacağım.