Makaradan masuraya sardı ipi. Dikkatle sağ ayağını pedala değdirdi, bir miktar ipi masuraya sardı. Yeterli miktarda iplik sarıldıktan sonra masura pimini sol tarafa çekip çıkardı masurayı. Gözlüğünü yerleştirdi burnuna, dikiş makinesinin sivri ucuna doladı ipi, tastamam olunca kumaşı yerleştirdi dikiş makinesinin ağzına. Sağ bacağı pedalın üzerinde, kumaş iki elinin arasında, başladı dikişini tamamlamaya. "Biliyorsun tez hazırlamanın zor kısmı, aslında zor bir tez hocasına sahip olmaktır. Tezimi savunabilmek için bir türlü ikna edemiyorum hocamı. Her seferinde başka bir yük yüklüyor omzuma. Ah anne hayat dikiş makinesinin etrafında dönmüyor işte." Behice hanım güldü yarım ağız. Annesiyle görünüşte samimi temelde fazlasıyla çekişmeli bir ilişkileri vardı. Kızı devam etti. "Sen bana bakma, yorgunken ne söylediğimi bilmiyorum. Aslında yaptığın iş, farklı kumaşları birleştirip özgün başka bir şey yaratmak ve bu takdire şayan." Ahsen kalktı yerinden. Behice hâlâ yarım ağız gülümsüyordu. Ahsen Behice'yi yanağından öptü.
Müjgan kapı eşiğinde dinliyordu kardeşini. Ahsen'in küçüklüğü düştü Müjgan'ın aklına, daha fazla ilgi görmek için ne çok çaba sarf ederdi. "Babam hep çok eleştirel olurdu," diye düşündü Müjgan. "Ahsen daha çok ilgi için bizlerle rekabete girerdi ve daha çocukken bu koşullu iyilik halleri hep başkalarının algısına bağımlı kıldı Ahsen'i. Başarısızlık ve zayıflık bir kusura dönüşmüştü onun dünyasında. Babam koşulsuzca vermezdi sevgisini ve Ahsen daha çocukken sert duygulara maruz kalırdı. Sonuçta diğerlerinin hatalarını hep daha çok vurgulayan bir kişiliğe dönüşmüştü, çünkü bu yolla daha iyi görünüp sevgiyi hak edeceğini çok sert bir tavırla öğrenmişti. Böylece kendi küçük dünyası hepimizin dünyasından daha büyük olmuştu onun için."
Müjgan, üzgün omuzları yıkık odaya girdi. Ahsen Müjgan'ı görünce şaşırdı. Artık Müjgan'ın onlarla birlikte yaşayacağından bihaberdi. Kocasıyla evliliklerinde beşinci yılındaydı Müjgan, ama sorunlu bir evliliği tek başına yürütme gayretine girdiğinden derin bir mutsuzluk yaşıyordu. Çok çaba sarf etmişti ama evlilik taraflardan birinin duygusal kopuşuyla dönülmez bir yola giriyordu. Müjgan otuzlu yaşlarında bir kadındı, güzeldi. Donup kalmış dalgın gözlerle bakıyordu annesine ve Ahsen’e. Güvensizlikten ama kararlılıkla çatılmış kaşları vardı. Yüzündeki ifade aklından bir sürü şey geçtiğini gösteriyordu. Kocasının hayatında başka bir kadını kabullenemezdi, bu durum taşan son damla olmuştu.
Müjgan annesine rağmen evlenmişti. Behice her şeyi öngörüyordu. Aşka dair çok şey öğrenmiş ama bunu çocuklarına bir türlü öğretememişti. Behice hemen toparladı kendini, silik gülüşü belirsizleşmişti.
Behice babasının isteğiyle evlenmişti Sadık'la ve kocasını çok genç yaşta kaybetmişti. Acısı hâlâ burnunun direğini sızlatırdı. Hayatının tek aşkı Sadık olmuştu. Ölümünden yıllar sonra kıyafetlerini özenle çıkarmıştı evden, geriye kalan eşyaları hüzünden başka bir şey vermiyordu çünkü. Müjgan bağımlı taraftı Behice için. Hep böyleydi, hayatı tek başına omuzlayamazdı. Yaşamını sürdürebilmek için bir lokomotif görevi görecek birine ihtiyaç duyardı. Bu lokomotif, Müjgan bekarken annesiydi, evlendikten sonra da kocası oldu. Yalnızlık korkusu hep uçlardaydı, başkasının kanatları altında bana bir şey olmaz diye düşünür sırtını hep başkasına yaslamak isterdi. Kocasının omuzlarında bu kadar yükle uçarı kişiliği birleşince uzaklaşmıştı Müjgan'dan. Müjgan'da nihai sona bu şekilde sürüklenmişti.
Şimdi bu üç kadın, aynı odada, hayattan kopuşlarını sonra bu kopuşları sırtlanıp tekrar başlamalarını kutluyorlardı sessizce. Behice dikiş makinesinin gürültülü sesine son verdi. Kucağındaki kumaşı avuçladı masanın bir kenarına kaldırdı. Hızlıca kalkmak istedi yerinden ama belindeki fıtık izin vermiyordu buna. Yıllarca dirsek çürütmüştü dikiş makinesinin başında. Sadık' tan sonra tek geçim kaynağı bu makinaydı ve sabahladığı günler belinde kendini gösteriyordu artık. Kızına döndü usulca, kıt kanaat yaşamaktan incelmiş güçlü bedeni, birbirine karışmış kırlaşmış saçları, küskünce kapanmış dudakları, artık çalışmaktan sertleşmiş elleriyle kızının kollarına dokundu usulca ve dosdoğru baktı ona. Müjgan'ın kararlı bakışlarıyla gururluydu Behice.
“Kader bizi her zaman doğru varış noktasına ulaştırır.” Bunları söylerken Müjgan’ın saçlarını avucunun içine almıştı Behice. Uyaran bir ses tonuyla devam etti. “Seni yepyeni bir hayat bekliyor şimdi, eskisinden daha iyi. Sakın dağılma. Ya da dağıl yavrum ben toparlarım seni.” Behice kızına sarılmıştı şimdi.
Ahsen evlilik ve kader kelimelerini yan yana duyunca araya girmemek için zor tutuyordu kendini. “Evlilik konusunda kader diyen eski nesillere karşın kendi yolumuzu bulmak için arkamıza bakmadan devam etmemiz gerek,” derken göz kırpıp gülümsüyordu annesine bakarak. Bunları söylerken ayağa kalkmıştı Ahsen, annesiyle ablasının alaycı bakışlarına aldırmadan.
Müjgan hafifçe ve uysalca gülümsedi annesi ve kız kardeşine. Şuan ki mutluluğuyla geçmişte ki korkunç sabrını kıyaslıyordu sanki. Ardından insanın içine işleyen bir sessizlik oldu. Kararlı bir şekilde birbirlerine baktılar. Behice kızlarına sarıldı, zayıflamış kolları artık bir dünyayı sarmalayacak kuvvetteydi.
