Kırık dökük yaşıyorduk hayatı fakat esaslı adamlardık. Mevsimlerden kıştı. Dilsiz Hikmet Abi son konuşma denemesinden de başarısız çıkmıştı ama en azından ben ''gel şarap içelim'' dediğini anlamıştım. Hani çağırmasaydı, belki yalnızlıktan dökülmek üzere olan gözyaşlarımı bir bir sayıp, en ağır dramları yaşamış sonradan adı koftiye çıkmış ağır abiler gibi bir köşeye gidip tek başıma içecektim. Komik adamdı Hikmet Abi. Böyle çakır gözleri vardı. O bir baktığı zaman kimsenin konuşmaya ihtiyacı olmazdı.

Yavaş yavaş yol alırken Hikmet Abi bir kolu yamalı ceketinin cebinden çıkardığı kutu iki yüz on altı’dan bir dal ikram etti, dertlere yuva kurmuş hayatımızın sıkıntısını birer iki yüz on altı ile bastırmaya çalışsak da işe yaramadı. Dertten tasadan anlamayan Bakkal Recai’de aldık soluğu. Recai kaş göz ediyor Hikmet Abiye, borcu soruyor. Oysa kimsenin parası kalmaz Hikmet Abi’de. Sineye çektik bu gurur kıran hareketi ve iki şişe Güzel Marmara’yı kaptığımız gibi köşemize çekildik. Hikmet Abi, bir kolu yamalı ceketinin cebinden çıkardığı iki ekmek ayvasından birini bana verdi sağ olsun. Öyle sessizliğin içinde koyu bir muhabbete başladık. O bir türkü söylüyor, ben bir türkü. Şişeyi yarıladıktan sonra dökülmeye başladı. “On beş yaşındaydım,” dedi “Elleri pamuk, gözleri deniz mavisi bir kız. Kalbimi vurdu. Her gün gidip konuşacağım, konuşamıyorum. İlk defa üzüldüm dilsiz olduğum için, sövdüm saydım, ağladım…  On sekiz yaşındayım bir gün kafayı çektim 'yeter ulan' dedim sanki bütün dünya inledi, uyuyanlar yatağından kalktı.” Dertli bir duman çekti sigarasından. Güzel olan iki şeyimiz var ikisinin de adı Marmara. Biri deniz biri şarap. Güldü, “Bir gün bir kızım olursa adını Marmara koyacağım,” dedi. Altmış beş yaşındaydı. Şaraplar bitti ve ayrı yollara gittik. Yarın tekrar gittim yanına yoktu, sonraki gün de, bir sonraki gün de… Sonra ben gittim bu şehirden. Hikmet Abi gittiğim yerde de yoktu. Çok sonralar duydum Marmara’ya gitmiş Hikmet Abi.

Fotoğraf: Derviş Zaim'in Tabutta Rövaşata (1996) filminden.