“Bir çocuk yetiştirmek için bir köy gerekir derler, bizim köyümüzün bir parçası olduğunuz için teşekkürler.” 

Ardıç’ın öğretmenlerine yazdığım notu katlayıp hediye torbasına, öğretmenleri için hazırladığı bileklik paketinin yanına koydum. Bambaşka dil ve kültürden gelmiş olsak bile, çocuklar söz konusu olduğunda nasıl da aynılaşıyor duygular. Aklımda bu düşünceler, yüzümde bir gülümseme ile çıktım odama, önceki gün başladığım kitaba balıklama dalmaya…

Okul, öğrenci, öğretmen; biraz isyan, biraz çatışma, biraz muzırlık, biraz anlayış, köşeye de bir Günışığı Kitaplığı etiketi koyduk mu buyurun size eğlenceli bir gençlik romanı, hem de Andrew Clements imzalı.

“Bunun Adı Findel” ile tanıdığım yazarın 2007’den bu yana 94. baskıya ulaşmış kitabının devamı niteliğindeki “Findel Gizemi”, eğitim hayatını teknolojik araçların yardımı ile idame ettiren Joshua’nın 1-0 ikili sistemi ile rahatına baktığı hayatına yakın markajla başlıyor. 

Josh’ın, elini bilgisayar klavyesinden çekip kalem defter tutmasına neden olan tek derse, edebiyata duyduğu bıkkınlık, bu dersin öğretmeniyle ilgili tesadüfen karşısına çıkan bir sırla birlikte karşı konulmaz bir meraka dönüşüyor.

Üzerinde Findel yazan bir kalem, annesinin geçmişteki bir öğrenci-öğretmen çatışması hakkında anlattıkları, neşeli olduğu kadar şüpheli bir edebiyat öğretmeni… 

Karton kapaklı kitap tutkunu, teknoloji düşmanı, nizami ödevlerin başkomutanı Bay N., tam olarak ne saklıyor, neden kaçıyor? Josh ve arkadaşları bu gizemi çözebilecek mi?

Okul sahneleriyle beni öğrencilik yıllarıma götüren, kurgu olduğunu bilmeme rağmen “keşke biz de edebiyat derslerinde dil bilgisine dair böyle uzun sohbetler edebilseydik” diye hayıflandığım şahane bir anlatım. Bu anlatımı, tarzını ve eğlencesini kaybetmeden Türkçe’ye uyarlayan çevirmen Mine Kazmaoğlu’na bir teşekkürü de atlamayayım.

Findel Gizemi, heyecanlı bir kuşak çatışması fonunda günümüz teknolojisinin edebiyat karşısında kullanabileceği kozlara, haksız rekabet ihtimallerine dikkat çekiyor. Aynı zamanda iyi bir öğretmenin bir bakışta fark edilemeyen katmanları olabileceğini bize yeniden hatırlatıyor. Bize ve bu kitabı keyifle okuyacağını düşündüğüm gençlere…

Bir çocuk yetiştirmek için bir köy gerekir; çocukların büyüdüğü ortamın, geçtiği yollardaki rehber ve yardımcıların en az içine doğduğu aile kadar önemli role sahip olduğunu anlatan daha iyi bir söz var mı? Varsa bilelim, böylece biz de Findel Gizemi’nin peşine düşen bu çocuklar gibi bilgimizi, doğru ya da yanlış demeden fikrimizi, birbirimizden öğrendiklerimizi üst üste koyup topluca daha ileriye taşınma fırsatı buluruz. 

Bu hikâye, öğrenmenin yanı sıra öğretmeye de meyleden öğrencilere; öğretmenin yanı sıra öğrenmeye de açık olan öğretmenlere. İlerleme ancak merak, bilgi ve cesareti paylaşmakla mümkün belki de. İyi okumalar herkese.

Yaşasın çocuk kitapları.