Hepimiz bir kayıp yaşadığımızda bir şeye sığınırız. Ben ömrüm boyunca güzel dostlara ve edebiyata sığındım. Geçtiğimiz gün hayat arkadaşım, biricik dostum, evladım, dünyanın en uslu çocuğu Hektor’u kaybettik. Ertesi gün ben olduğum yerde saysam da hayat devam ediyordu. Etsin istemedim ama ediyordu işte. Kelimelere sığındım. Ölümünün üzerinden birkaç saat sonra şu mısralar sıralandı aklımda:

KAHRAMAN HEKTOR

Bu hayattan bir Hektor geçti

Kaynar ailesi için biricikti

Bazıları onu bilmezdi

Ama görüp görebileceğiniz en güzel melekti

 

Kendine insan ırkından da dostlar edindi

Kafasını seven unutamazdı onu

Hektor neredeyse on yaşında olacaktı

On yılda birçok hayata dokundu

 

Cumartesi saat on birdi

Geldi yaladı kolumu

Sarıldık sonsuzluğa doğru

Seni seviyorum dedi gözleri

Sonra olan oldu

Pazar saat on ikiydi

Çarptı kalbi delice

Dayandı, dayandı, geri döndü ve sonra…

Bir anda gitti bıraktı bizi

Uzun sevdim, uzun sevdim, hiçbir şeyi sevmediğim kadar çok ama çok sevdim.

...

Sonra sıra geldi acımı paylaşan insanları arayıp bulmaya. Eskiden beri bütün kaygılarımı, kafamdaki soruları, üzüntüleri, farklarımı kitap sayfalarının arasında bulunca mutlu olur, heyecanlanırım. Bu sefer Lord Byron’ın hikâyesine ve tıpkı benim gibi köpeğine yazdığı şiire denk geldim.

Byron on beş yaşındayken bir köpek sahiplenip adını Boatswain koymuş. İnsanlarla pek kalıcı ilişkiler kuramayan Byron bu dostuna gönülden bağlanmış. Aralarındaki bağ öyle kuvvetli ve dokunaklıymış ki Byron’ın edebiyat kariyerini destekleyip ona ablalık yapan komşusu Elizabeth Bridget Pigot suluboya illüstrasyonlar içeren Lord Byron ve Köpeğinin Harika Hikâyesi adında bir kitap yazmış.

Lord Byron ve Köpeğinin Harika Hikâyesi 'nden bir sayfa

Yirmi yaşındaki Byron, Trinity College’daki eğitimini tamamladığı sıralarda Boatswain kuduza yakalanmış. Onu hayata döndürmek için çaresizce çabalayan Byron tehlikenin farkında değilmiş. Henüz kuduz aşısının olmadığı dönemde köpeğini elleriyle beslemiş ve dostu nöbet geçirirken ağzındaki köpüklü salyayı şefkatle silmiş. Yine nöbet geçirdiği bir kasım gününde Boatswain, Byron’ın kollarında can vermiş. Byron köpeğine şiir yazarak bu acıyla başa çıkmaya çalışmış. Bu şiir Byron’ın hayatı boyunca göz ardı edilmiş ama Awe for the Tiger, Love for the Lamb: A Chronicle of Sensibility to Animals adlı antolojiye dâhil edilmiş. Şiir şu şekilde:

KÖPEK İÇİN YAZIT

Bu bölgenin yakınında

Pek Güzel birinin

Kalıntıları yatıyor

O ki

Kibri yok

Küstah olmadan Güçlü

Gaddar olmadan Cesur

İnsanın tüm Erdemlerine sahip

Kötülüğü hariç

 

Bunu İnsan Külleri üzerine yazsaydım

Gereksiz iltifat olurdu

Ama bu,

Newfoundland'da Mayıs, 1803’te doğan,

Ve Newstead Abbey'de 18 Kasım 1808’de ölen

Köpek “Boatswain” anısına yazıldı

 

Zaferin tanımadığı ancak doğuştan saygı gören

Gururlu bir insanoğlu dünyaya döndüğünde

Heykeltıraşın sanatı, kederin ihtişamını tüketir,

Ve çömleklere yazılı hikâyeler toprağın altında yatar.

Her şey sona erdiğinde mezarında görülen

Bir zamanlar olduğu kişi değil, olması gerekendir.

Fakat zavallı köpek, kişinin hayattaki en yakın dostu,

Onu ilk karşılayıp onu her daim koruyan,

Dürüst kalbi hâlâ efendisine ait,

Onun için çabalayan, savaşan, yaşayan ve nefes alan

Değeri göz ardı edilmiş

Yeryüzündeki ruhunun cennete alınması reddedilmiş,

İnsan, kendini beğenmiş böcek! affedilmeyi bekleyip

Cennetin ona ait olduğunu iddia ederken.

 

Ah insan! Sen bir saatlik zavallı bir kiracısın

Köleliğin alçalttığı, gücün yozlaştırdığı

Seni iyi tanıyan, senden tiksinerek uzaklaşmalı,

Beş para etmez toz kütlesi!

Senin aşkın şehvetten ibaret, arkadaşlığın bir aldatmaca

Gülümsemen ikiyüzlülük, sözlerin yalan!

Doğası gereği aşağılık, güya soylu ama yalnızca lafta

Senin gibiler kızartıyor yüzünü

Ey siz, şans eseri bu vazoyu görenler!

Geçin gidin, yasını tutmak istediğiniz birini onurlandırmıyor.

Bir dostun kalıntılarını işaretlemek için yükseliyor bu taşlar;

Yalnızca bir dostum oldu, o da burada yatıyor.

...

Duygularımızı dışarı yansıttığımızda “fazla hassas” damgası yediğimiz bu toplumda benim gibi “hassas” insanların yaşamış olduğunu bilmek, onların deneyimlerini okumak içimdeki yaraları sarıp sarmalıyor sanki. Böylesine büyük bir kaybı kelimelerle anlatmak çok zor ama Lord Byron iyi ki anlatmış. Duygularıyla yaşayan, acılarını sahiplenen, tanıyıp tanımadığım tüm dostlarıma kocaman sarılıyorum. Ve duygularımı dillendirmeden en iyi anlayan Hektor’a. Adına yakışan kahramanlığıyla onu seven herkese çok şey öğretti. Teşekkür ederiz Hektor ve Boatswain.