Bir ânı ölümsüzleştirmek, kimsenin görmediğini görmek ve bunu belgelemek...
Mahmut Turgut'un sanatın içindeki özgeçmişini anlatır mısınız?
MT: 1952 yılında Van'da doğdum. İlk şiirim 1972'de yayımlandı. Daha sonra Türk Dili, Soyut, Özgür İnsan, Dönemeç, Saçak, Yeni Türkü gibi dergiler şiirlerime yer verdi. Şiirlerimi 1978'de At Dağları Sırtından adlı kitabımda topladım. 1994 yılında ilk kişisel fotoğraf sergim ‟Oto Grafik”i Milli Piyango Sanat Galerisi'nde ve 1995'te ikinci kişisel sergim “Doğadan ve Van'dan”ı Ankara'da açtım. Daha sonra bu sergileri Van, Adana, Bursa, Kırşehir, İstanbul ve İzmir illerinde yineledim. 1997'de ise üçüncü kişisel sergim ‟Edebiyatçı Portreleri”ni İzmir'de gerçekleştirdim. Sanat kartpostallarımın yanısıra, iki çocuk fotoğrafım UNICEF tarafından afiş olarak basıldı.
Size göre sanatçının nasıl bir kimliği olmalıdır?
MT: Sanatçı toplumun sorunlarını yüreğinde duyan ve bu duyumu estetik bir bakışla çeşitli biçimlerde ortaya koyan kişidir. Sanatçı, hayatın koşullandırmalarının dışında, hayatı yeniden algılama ve yorumlama kimliğine sahip olmalıdır.
Şiirlerinizde Anadolu'yu ve Anadolu insanının duyarlığını anlatıyorsunuz. Bu şiir serüveninizi fotoğrafa dönüştürmenizin nedenini açıklar mısınız?
MT: Halkın yaşadığı sorunlarla iç içe yaşadım. Onların acıları, sevgileri, sıkıntıları ve duygularıyla bütünleştim. Bu duygularla şiir yazdım. At Dağlan Sırtından adlı kitabımın ilk baskısı için olumlu şeyler yazıldı. Bu da beni ağır bir sorumlulukla karşı karşıya getirdi. Şiirden gelen birikimle, fotoğrafla şiiri-şiirle fotoğrafı bütünleştirmeye çalıştım.
Fotoğraflarla şiiri somutlaştırdığınız ve şiir dilini fotoğrafta yakaladığınız söyleniyor. Fotoğraf nasıl bir tutku?
MT: Fotoğraf amansız bir aşk ve amansız bir tutkudur. Bir ânı ölümsüzleştirmek, kimsenin görmediğini görmek ve bunu belgelemek bana büyük keyif veriyor. Duygularımı şiirle, gözlemlerimi fotoğrafla anlatmaya çalışıyorum.
