Memo ile Tacdin has arkadaştır, arkadaştan da öte ana baba ayrı kardaş gibidirler. Birbirlerinden ayrı lokma geçmez boğazlarından. Karların eriyip baharın geldiği, dağlarda ateşlerin yakıldığı gün kendileri gibi güzel iki kıza vurulurlar. Cizre Mirinin kız kardeşleri, Botan’ın İrem bağlarının iki gülü Zin ile Siti’ye. Tacdin yiğit adamdır, pehlivandır, bileği bükülmez, savaşta bin adama bedeldir, Kara Tacdin derler, namı Botan’dan Serhat’a kadar yayılmıştır. Hemen istekçileri gönderir, Siti’yi alır kendine. Düğün dernek yapar. Sırada Memo ile Zin vardır ama onlar muradına eremez. Dedikoducu fasık Beko aralarına girer, işi bozar. İkisi de perişan olurlar. Bir deri bir kemik kalırlar. Dicle suyuyla, kendileri gibi yanıp eriyen mumla dertleşirler. Günlerden bir gün birbirlerinden habersiz dışarı çıkarlar. Şehir bomboştur. Mir ve bütün ahali ava, seyrana gitmiştir. Bir tek bu iki sevgili kalmıştır şehirde. Mir’in bahçesinde karşı karşıya gelirler. Kimseler yok, sonunda baş başa kalmışlardır. Sohbet ederler, hasret giderirler, dertleşirler akıp giden zamandan habersiz. Akşam olmuş, ahali şehre dönmüştür. Mir ve devlet ricali de bahçeye soluklanmaya iner. Memo onları fark eder ama kaçmaya fırsat bulamaz. Zin’i abasının altına alıp saklar. Olduğu yerde donup kalır. Mir, Memo’nun karşısında ayağa kalkmamasına bozulur. Tacdin hemen devreye girer, “Âşıktır, meczuptur, kusurunu affedin mirim,” der. Ama bir terslik olduğunu anlamıştır Tacdin. Kaş göz işaretiyle durumunu sorar. Memo, abasını azıcık kaldırınca Zin’in örükleri görünür. Tacdin, durumu anlar. Kan kardaşının canı tehlikededir. Mir, onları bu halde görürse kesin canını alır Memo’nun, hükümdarların öfkesi yamandır. Tacdin koşa koşa evine gider. Siti’ye der ki: “Bugün yiğitlik günüdür, kardaşım Memo ile Zin’in canı tehlikede. Çocuklarını al dışarı çık. Onlar sana ev bana.” Ve Tacdin, kendi evini eliyle ateşe verir. Cayır cayır yakar. Bir saniye bile tereddüt etmeden. Yangın haberi tüm Cizre’ye yayılır. Mir ve etrafındakiler de Tacdin’in imdadına koşarlar, yangını söndürmek için. Mir’in bahçesinde kimse kalmaz. Böylece Zin, abanın altından çıkıp evine koşar. Memo’nun canı, Zin’in ise onuru kurtulur; Tacdin’in evinin küllerini ise rüzgâr savurur. Dostun olacaksa bu dünyada Tacdin gibi olsun, yoksa bırak hiç olmasın. Hânî Baba der ki kendine Tacdin gibi dost edin, o sana yüz hazineden daha iyidir.