Zeynep eve gelir gelmez yorgunluktan şişmiş ayaklarını çıkardı ayakkabılarından. Çorabının kaçtığını fark etti. Bir süre baş parmağının ucundaki kaçığa baktı. İnce çorabındaki kaçığın birdenbire kesiliveren ve hiçbir yere varmayan, kısacık tren raylarına benzediğini düşündü. Eliyle çorabını çekiştirerek kaçığın hızlıca yol almasına, birbirine eklenen raylar halinde bacaklarına doğru yol alışına baktı. İçine bir yolculuk düşü düştü. “Tııın,” dedi düş. “Çok zor,” dedi Zeynep. Ayakkabılarını ayakkabı dolabındaki ikinci rafa koyup üçüncü raftan terliklerini aldı. Ayaklarını yumuşak terliklerine geçirdi. Gerindi ayakları yumuşaklığın içinde. Terliklerine minnet etti. Yatak odasına geçip kaçık çorabını ayağından, tren raylarını aklından çıkardı. İşe giderken giydiklerini çıkarıp kirli sepetine koydu. Kapının arkasındaki askıda duran, evde giyildiği için, sadece haftada bir yıkanan ama mutlaka haftada bir yıkanan gündelik kıyafetlerini aldı, üzerine giydi. Yemek hazırlamak için mutfağa geçtiğinde saat de, mutfak da Zeynep’i yadırgamadı. Buzdolabının üzerindeki haftalık yemek listesine baktı. Ercan’ın listesine, onun uyulmazlarsa bir felakete dönüşebilecek kurallarına baktı. Çarşambanın karşısına yazılmış, şimdi Zeynep’e sulu sulu sırıtan, sulu köfteyi buzluktan çıkarıp ocağın üzerine, kısık ateşe koydu. Ercan saat tam 7’de gelirdi eve. Yıllardır o saate kadar sofra da, yemek de, Zeynep de hazır olurdu bu gelişlere. Zeynep sofrayı hazırlayıp salatayı yaptıktan sonra emin olmak için bugünkü menüden buzdolabının üzerindeki yemek listesine bir kez daha baktı. Evet, bugün günlerden çarşamba ve çarşambanın yemeği de sulu köfte ve salataydı. Koltukta bir süre dinlenmek için zamanı vardı şimdi. Her akşam sofrayı hazırladıktan sonra koltuğun köşesine oturur ve saatin tik taklarında kalbinin atışını dinlerdi. Sonra saat tam 7’de, belki bazen en geç 7’yi 20 geçe Ercan’ın motorsikletinin pat pat pat sesi duyulur, garaj kapısı gıcırdayarak açılır, Ercan içeri girerdi. Her akşam Zeynep o koltuğun köşesinde, farkında olmadan bir gün saatin 7:45 olduğu halde Ercan’ın eve gelmediğini ve hatta bir gün hiç gelmeyeceğini düşlerdi. Bu düş sırasında kalbi saattin tik taklarına uymaktan vazgeçer, daha hızlı ilerleyen başka bir zaman dilimine akardı. Ayakkabılığın bütün raflarının, gardırobun bütün gözlerinin, koltuğun tüm köşelerinin Zeynep’e kalması fikri onu heyecanlandırır, cumartesi günleri cumartesi olduğu için değil, canı balık yemek istediği için balık yediği tek kişilik bir akşamın hayalini kurardı. “Tak,” dedi düş bu kez. “Olmaz ki,” dedi Zeynep. Önce kolundaki sonra duvardaki saate baktı. Saat 8 olmuştu. Oturduğu yerde huzursuzca kıpırdadı. Koltuk rahatsız oldu bu alışılmadık kıpırdanıştan. Zeynep dahil bütün ev, kulaklarını Ercan’ın motorunun pat pat pat seslerine dikti. Lanet olası saat de kalbi de o kadar gürültü yapıyordu ki, duyamıyordu Zeynep sokağın seslerini. Bir pat sesinden başka her ses fazlaydı şimdi. Pencereye ilerleyip perdeyi araladı, camı açtı. Oysa camın, açıldığında duyuracak hiçbir sesi yoktu. Neden sonra neredeyse erimekte olan kısık ateşteki sulu köftenin altını kapadı. Bir motor sesi duyuldu uzaktan. Ağlamaya başladı Zeynep, hıçkıra hıçkıra, boğulurcasına. Gözlerindeki yaşları da alıp pencereye koştu. “Pat,” dedi düş boşluğun içine düşerken. “Pat! Pat! Pat!”