Ağaçları izliyordu kadın. Evinin penceresinden yağmurun ağaçlarını izliyordu. Rüzgâr vardı. Rüzgârı izliyordu. Rüzgâr görülüyordu işte. İtici güçtü. Etkisi görülüyordu. Sesi duyuluyordu. Kuşlar uçuyordu. “Kuş gibi,” dedi kadın. “Kuş tam olarak kuş olmanın gerekliliğini gösteriyordu da, şu milyonlarca insan neden görmenin, hissetmenin erdemine varamıyordu? Aydınlığın erdemine neden varamıyor, neden işleri yokuşa sürüyor, neden bilinmeze giden tüm yollar onun karşısına çıkıyordu? Şundan mı bilinmez? Elbet sorunlarımız olacaktı. Ama ya bunalımlarımız, travmalarımız, onlar ne olacaktı?” Kadın bunları söyleyerek yağmura baktı. Aniden mutlulandı, umutlandı. Gördüğü, göreceği güzel günlerin heyecanı içinde yapılacak çok şey, gidilecek çok yol ve aşılacak bir dünya sorun vardı. Ama varsın olsun, hepsi halledilirdi.

 Kadın yaşama sevinci içinde temmuz ayını, cuma gününü, içinde olduğu, yaşadığını düşündüğü cuma gününü hatırladı. Yaşadığını hissetti. Bugün güzel şeyler yapması gerekiyordu. Daha yaşanılır bir ruh ve bir dünya için bugün neler yapacaktı acaba? Kalktı oturduğu yerden genç, güzel kadın, yaşama bir adım atmak için. Bazen durup düşünmek, bazen soluklanmak, bazen olanı biteni seyre dalmak gerektiğini biliyordu. Yağmur hızlanıyordu. Kadın hızlanmaya başladı. Önce biraz resim malzemeleriyle uğraştı. Boyama yaptı. Resmini kurumaya bıraktı. Daha yemek yapacak, duş alacaktı. Kadın bunları da yaptı. Oyalanmaksızın diğer işlerine koyuldu. Yaptı, yeniden yaptı. Yoruldu kadın. Gün akşam oldu, geceye aktı. Uykusu geldi.

Uyudu. Uyandı derken yeniden aktı zaman yeniden gece oldu.  “Gece neydi? Uyanıklık neydi? Uyanıklığa ne dese uygun olurdu? “Uykudan uyanmak değildi elbette kastettiği. Kadın bu soruları düşünüp cevaplar aradı. Bulamadı. Ancak bu iki gün oldukça sakin geçmişti. İn-sanın üzerindeki dinginlikten daha güzel bir şey olabilir miydi? O yaptıkça daha fazla var oluyordu. Kalbi görünüyordu kadının apaçık ortada. İşte orada.