Yazmaya başlamış kalemimin karasıyla raylarda yürüyorum. Yürümek fiil olmaktan çıkıyor, varoluş zımbırtısına dönüşüyor. Anlatamamak bazen sonsuz cümle oluveriyor ya, oradan susuyorum. Geçmiş, şimdi, gelecek dışında bir zaman arıyorum ki raylarla kısır döngü dansı yapmamak için, bitsin de istemiyorum bitmesin de ama götürsün, uzak dediğim uzak olmayan bir yere. İçimin kemirdiği harfleri kullanmak istiyorum duygusal olur diye, olsun diye çıkıp eli boş döndüğüm deniz yoluna benzer diye korkuyorum. Korkmak bazen giriş ve gelişme. Sonuçların kastı var bana. Bana dediğim de yani olumsuzlama. Bir çağ yanılgısına düşüyorum, kendimi düşünüyor kendimi yazıyorum. Çağımız budur, kendini kendi çukurundan kurtarmak. Çukur dediğim de inanmak. Her şeyin adıyla başladığı, sonra yanıldığı o ayet işte: inanmak, inanmak... Söz vermenin veresiye sayıldığı bir zamanın kılı kırk yaran göğüne yapılan duanın kabul olmayışıdır yanılmak. Hep durduğum yol, yaslandığım duvar, eve dönüş kapım. Yol, duvar, kapı dediğim de yani olumsuzlama. Gözünün önündeki eşyanın o uzun bir zaman bulunamayışına kızılan tonda sesim. Çevresinde daireler çizip duyar gibi yapılmış. İtilmişim varılmış organlardan, bırakılmışım saat 17:00 suları duraklarına, tokatlanmışım ellerimin boşluğa çarpan yankısından ve kovalanmışım kalabalığın telaşından. Uzanmışım raylar boyunca, tünellerim hep olumsuzlama. Kafamın içine bir kahve falında rastladım, yollar ve dağlar. Payıma düşendir hep dağlar ve dağlar boyunca yollar. En güzel şarkısına bir yamaçta raslanmıştır ve çabuk tüketilmiştir tınısı. Tını dediğim güneşin döngüsüdür, dalı ışığı ve gölgesiyle bölen varlığıdır, yansımıştır alnıma, alnımdan sarkmıştır uzuvlarıma. Boynumuzdaki pervaz bundandır trensiz. Beklenmemiş duraklarıyla, yakındır kimsesizliğin çukuruna. Demek ki yatak altına fırlatılmış kadehlerden bakılmış falına ve çıkmışsa iki viraj bahtımıza ve bir mızıka sesiyle geçmişse kuşlar – geldik. Gelmek de yani olumsuzlama. Yol bu işte, tanıştık, çıktık, istemeden vardık. Gelelim niyetlendiğimiz içimize ve içimizi bağlaçları ile bağlayan isteğimize. Kavramlar arasında sıkışmış, midesi bulanmış sözlerden yaptığımız her kaleye asılan bayrak şahittir ki, çok şey istenmemiştir. Frida'nın Diego çalımlarına takılmış tablolarına benzeyen yüzümle baktığım ayna, çok şey istenmemiştir. Güvenmek zar diye atılmış bu çağda, yine kanmışsam bu kumara, çok şey istenmiştir. Denmiştir ki, burdasın inandım. İnanmışsın yine. İstemişsin işte koca kosmosu, istemişsin işte göğe korkusuz bakan sokak lambaları ve evleri ev olduğuna inandıran gece lambalarını. Bittabi ev dediğim olumsuzlamadır. Soluklanmalı kurbağaların uykuya çağıran seslerinde, örtmeli üstünü yıldızlaşan gök ve rüzgâr ninnisiyle. Çıkılmış evin kokusuna özlemle varılmış bu kapıya, eşiğine sözler verilmeli. Önce dönmemek üzerine iki çift laf söylenmeli, anlatmalı, yüreğinin buruk öyküsüne. Doğrultmalı kambur düşünü ve yeniden inandırmalı o, trenlerin vardığı karlı köylerin, sessiz manzarasının huzurlu hikâyesine. Yeniden düşülmeli inanmanın yanılgısına ama bu defa birleştirilmiş parçalardan çıkarılan yol haritalarına. Kaybolunursa asla adres sorulmamalı yoldan geçen gölgesizlere. Elbette bilinmiştir ki gölgesizler dediğim de olumsuzlama. Bilmenin köreltmek olduğu bu şanssız hikâyeyi katlayıp kâğıttan gemi yapmaktan da, gölge oyunlarıyla duvarlara kuş yansıtmaktan da sorumluyum. Müstarip olduğum bu mutasyona uğramış çağ ilişkilerini betimlemenin ağrısı da, doğrultamadığım her rayın sancısı da başım üstüne. Devrik virajlarım ve yerini yadırgamayan noktalama işaretlerimle uyandık. – Merhaba! Sırt çantamı karşılayan adressizlik ve yinelendikçe yeniden kanan yanım.