kefen suratlı güneşliği, güllü tülü, yüzsüz perdeyi çektim, kör lambayı açtığımda, konudan çok komşuya, pencereden görünmeyeyim niyetiyle, yazarken (çetrefili yayıncı da sever okur kadar!) oturdum mu yazarım (nokta.) konudan çok, derdim çok (dert sahibi yazar-okur; bu mutlak ilke.) hastalığımdan dolayı yazmam (yoksa dellendiğimden değil.) duvar ve tavan dostum (‘kireç’ demek şart!) annem, “sakat kalacaksın yaza yaza” dediydi de, hastalığımdan mütevelli sakatlığımı göremeden öldü çok şükür (öyle demeyin; kahırdan ölmek beter.) aslında, ‘kefen suratlı güneşlik’ adlı bir öykü hiç fena olmaz (buraya dek ne anladınız hâl ve gidişten?) karşımdaki ‘kireç’ten, ‘kız zeynom’un siyâh-beyaz fotoğrafı yalvarıyor, “n’olur beni yazma, yazma!” diye; peki. annemi... üçüncü yineleme sıkar; tamam. ya tül ya perde ya da lamba?... densiz-imanlı komşuları yazacağım (ı sanıyorsanız, zıııt erenköy!) işte düştü aklıma, oradan ellerime (genelde kapı çalar bu durumda; öykü işleri işte…) “hiç unutmam” falan da denir ya, ölünce hatırlanmaz bir şey. ‘ölüm’ üzerine yazsam ne güzel, bir şey de söylememiş olacağım üstelik: bir taşla iki… bir çift kumrunun delice seviştiğini gördüğüm geçen öğleni anlatsam, pencereden görünmeyeyim niyetiyle yazarken çektiğim ‘dert’ çıkar ortaya (dert sahibi yazar-okur! öyle değil mi? hep bir ağızdan: “öyle, öğle!!!) dişisinin eriyip-bitmesi, erkeğinin ekmek kırıntısıyla, çalı-çırpısıyla çırpınması ve ölgünlüğü sevdanın, ağladığımız gibi üçümüzün, ağlatmasın sizi öyle öğle!!! (kapı mı çaldı, ne?!) tül, perde ya da lamba kadar olmasa da, ‘kız zeynom’ tedirgin yine de [(vallah-billah yazmayacağım ölümsüz sevdamızı; rahat rahat izle çerçevenden, hastalığımdan dolayı yazmamı (nokta.)] iki çift kumru gözden kayboldu: yaş! aşk b‘aşk’a bir şey anne! babam sana bunu değil, ‘dert’ çektirdi, değil mi?! (dert sahibiyiz hepimiz: kahrolmaktır ‘hayat.’) kefen… “aman girme oralara oğlum tan”: baban (aşk olsun babam!) hastalık ve aşk (çetrefili yayıncı da sever okur kadar! demiş miydim?) kör lamba kör değil aslında, sönük; bence silik karakterli bir tanık, her şeyi aydınlatırsa görür diye korkuyor hastalığımı ve ağzından kaçırır diye tedirgin, tüm acımı dillemekten ‘kız zeynom’a. [(“siz siz olun, gölgeden çok, geceyi sevin.”: annem –‘ahretliğe tavsiyeler’den– kitabına uydurduğundan değil, “tecrübeyle sabit!” dediklerinden.)] sen de nerden çıktın ‘gölge?’ sorumu, nefessiz cevapladı: “gece’den.” “hiç unutmam” falan da denir ya, ‘gece’yi hatırlarım hep, her ‘gece’yi; şahidim ‘gölge.’ anne, anne! neden öldün sen? kefen suratlı güneşlik, arkası dönük, için için güldü kesin, solarken bir tomurcuğu güllü tülün; yüzsüz perde, hâlâ yüzsüz! duvar-tavan ağlıyor: aşk. kumrular, kumrular, ey kumrular! (çetrefili yayıncı da sever okur kadar!)
hastalığımdan mütevelli sakatlığım (öyle demeyin…) konudan çok komşuları yazacağım (ı sanıyorsanız…) ‘kız zeynom’ tedirgin yine de (vallah-billah…) annemden sıkıldınız mı? (genelde kapı çalar…)
kim o?...
