Biliyor musun, kuşları ve çocukları çok sevdim: her şey kurtarmak istediğim bir kuşu kediye kaptırmayla başladı biliyor musun? Şimdi ne zaman bir kanat ‘çırpınışı’ yükselse gökyüzüne, narin bir sızı duyarım kirpik uçlarımda: yitirişlerim sürüyor, biliyor musun?
Sahi bir telefon konuşmasında ‘gözler’ de var mıdır?

– Özlemek ve unutmak istiyorum.

Cumartesi, 00:16

Böylesine anlamsız ve bilinçsiz bir biçimde tedavi arayışına girmiş olmam şaşırtabilir seni. ancak şaşırılacak bir konu yok: gerçeği arıyoruz, insani itirazların, toplumsal itirazların ülke düzeniyle, kapitalist dünya düzeniyle çelişmesi belki de arayışımızın özü..
Kendimi psikiyatriye uymaya, ondan yararlanmaya zorladım, olmadı: belki de bireysel deliliklerimizi "deli" pozisyonunda biri tedavi edebilirdi: ona da rastlamadım..
insanlar gördüm, yaşadığı sonsuz acıyı dindirmeye, bölüşmeye çabalayan, sonsuz bir kederle/istekle: ve ne yazık ki insani bir bakışla çözülebilecek pek çok sorun "kimyasal pazarlama" ürünlerinin baskısı/pompalaması ile işin içinden çıkılamaz bir karmaşaya dönüştü..
O insanlara bakıyorum: hangileri hiç işlemedikleri suçlar yüzünden, gördükleri insani, toplumsal hatta bilimsel şiddet nedeniyle anormal bulunuyordu, hangileri ilaçlarla yaşama dönmeyi deneyip de başaramıyordu tam olarak bilmiyorum..
Hangisi çocukları taciz edip de rahat rahat uyuyanların hasta kabul edilmedikleri bir düzende salt sorumluluk duyguları yüzünden suçluluk psikozuna girmişti onu da bilmiyorum.
.. Ve hangileri toplum normlarına ters düştükleri için anormal, hatta deli kabul ediliyorlardı hiç..ama hiç bilmiyorum: Belki de hayatın kendisi anormaldi, kendisi deliydi: buna uyum yapamayanlarsa acı çekiyorlardı: garip ama sert ve katı bir gerçek..
Psikiyatri de gerçeğin değil sistemin yanında yer alıyordu belki de..

Anladım mı bilmiyorum.insan kardeşlerimin acısı çözülebilir mi onu da bilmiyorum, ama belki de deli olan, anormal olan hayattı; hayatın kendi özüydü.