Sapsarı bir gökyüzü vardı bugün. Güneş batmadan, gün bitmeden önce böyle olurdu. Gökyüzü sarı olunca eve girme vaktiydi. Bisikletleri sulayan kadın daha gelmemişti. Siyah mı siyah saçları ve yuvarlak gözleri vardı. İnsanların yüzüne bir şeyler arar gibi bakardı. Aradığını bulamadan giderdi. Haftada bir gün mutlaka gelirdi top oynayan çocukların yanına. Bugün yine bisikletleri sulayacaktık onunla, ama gelmedi. Bazı günlerde bisikletler de yorulur, kirlenir. Toza toprağa karışır bitmek bilmez gökyüzü tümseklerinin yolculuklarında. Umutlar toza toprağa karışır. Bir kadın gelir sonra, “Bisikletler de sulanır. Çamurun değdiği her yere su dökülür. Yeni parçalara önce su dökülür, sonra eskiyen parçalarla yenileri değiştirilir. Bisiklet tepeden tırnağa sulanır ki yersiz yurtsuz umutların gökyüzü tümseklerinde düştükçe açtığı yaralar kapansın. Ama bazı kirler çıkar ve yeni yolculuk başlar, bazıları ebedi,” der. Bugün de bisiklet sulayacaktık onunla, ama gelmedi. Bir hafta geçmişti ki elinde kahverengi çantası ve yürümesini zorlaştıran siyah topuklu ayakkabılarıyla geliyordu işte. Hiç konuşmadan kocaman demir kapısı olan evine girdi. Top oynayan diğer çocuklar pek anlamazdı onu ve onu beklediğim için beni de tabii. Ve işte masmavi bisikleti ile geliyordu. Toz topraktan önünü görmekte güçlük çekerek derin bir nefes aldı toza inat ve yanıma kadar geldi, umuda itaat. Kendimi tutamayarak bağırdım: “Geçen yıl gelmedin. Hani gelecektin?” Daha cümlem bitmemişti ki pembe rujlu dudaklarıyla güldüğünü fark ettim. Doğru ya ne geçen yılı, sadece geçen hafta gelmemişti. Bir hafta bana bir yıl gibi geldi demek ki. Hani bazen sürüncemede kalır ya zaman. Bulutlar ilerlemez, ağaçlar mavi olur, gökyüzü sarı. Olur ya bazen, ikircikli yalnızlıklarımız sevdiklerimizin yokluğunu getirir odanın baş köşesine koyar tozlu fotoğraf albümlerince. Bana da öyle geldi geçen günler. Bir daha bisiklet sulayamayacağım sanmıştım. Bilmezdim eskiden zamanın can yaktığını, beklemenin öç aldığını. Bilmezdim ki geri dönmelerin göçler biriktirdiğini. Bana söylenen tiz bir sesle irkildim: “Hey, hadisene. Bisikletleri sulamaya. Bu son sulamamız. Ben artık yokum.” Devamında konuşulanları hatırlamıyorum. Bir kadın. Siyah saçlı, yuvarlak gözlü. Bir kadın. Cebinde bisiklet parçaları. Kıpkırmızı, kalın tekerlekli bisikletim. Zemini çamur bir parka geldik. Cebindeki bisiklet parçalarını çıkardı ve parktaki oyuncaklara bakarak şöyle dedi: “Bazıları inanmaz bisikletlerin de yorulduğuna, tozlarından arınmak için sulandığına. Ben inanıyorum. Bisiklet demek çocukluk demek, umut etmek. Anlamadan veya anlayarak, konuşmadan veya susarak, sevilerek veya silinerek bulutlarla ve sarı gökyüzüyle arkadaş olmak demek.” Parka ilk gelişimizde anlamamıştım ne söylediğini. Zamanla öğrendim gerçekte neler suladığımı ve neler soldurduğumu. Bir kadın. Siyah saçlı, yuvarlak gözlü. Bir kadın. Saydam bulutlar gibi. Pedalları hızlı hızlı çevirerek mavi gökyüzüne doğru sarı bisikletiyle gitti. Artık başka çocukların da bisiklet sulamayı öğrenmesi gerekiyordu. O an büyüdüm. Bundan sonra günler sonsuzun peşinde, gece günün derdinde… Evler zamansız, ağaçlar yeşil… Bisikletler suladım birbirine benzer, bisikletler suladım apayrı.