Bu perişan mahallede görüp görebileceğiniz en anlamlı şeyin unutulmuş, derme çatma ayakta kalan ahşap binanın yarattığı huzur olması komik ya da zırvalık mı? Değil. Mahalleliye özgü ayrıksılığı, samimiyeti, gayreti anımsatan tek şey bu bina çünkü. Ayakta duramıyor. Yıkılmıyor da. Yüksek binalı caddelerde, insanlar, ışıklar, dip dibe, iç içe, sıkışık, birbirinin aynı geleceğe yuvarlanıyor. Uzanıyor. Ama kimileri var, haklarını yememek gerek. Mahallenin bu huzurundan faydalanıp -–hem de filtresiz– bütün anlamımızı çalıyorlar. Tek fotoğrafla. Sonra da telefonlarına düşen beğeni sayısı kadar var oluyorlar. Tatlı tatlı var oluyorlar.






