"Herkes içine doğduğu hayata dayanır. Yoksa yaşayamaz ki." Şu sıralar üst üste geldi intihar haberleri. Her yerde aynı tondan konuşan insanlar benzer cümleleri kuruyor. Hayretle dinliyorum ben de. Ne yapayım bazen de dayanamayıp derin bir oh çekiyorum. İyi olmuş dercesine bir, oh! Sırtıma yüklendiğim çuvalı yere bıraktığımda dediğim gibi. Birebir aynısı. İlginç olanı anlatayım önce. İntiharı yazacağım. Bir adam kendini asmış. Bayram gününü beklediğini düşünmüyor kalabalık, benim aksime. İsteyerek o günü seçtiğini düşünen bir benim. Herkes telaş içindeyken kimse sezmeyecek. Sonra kısa bir şok geçirip belki onu da geçirmeyip canhıraş bayram gezmesine devam edecekler. Plan yapılmadan aniden verilen bir kararla yapıldığını düşünüyor çoğunluk ve bir süre sonra sesleri kısık çıkmaya başlıyor.
Aniden, kim bilir bir öfkeyle ya da kriz ânında yapılır, başka türlüsü olacak iş değil gibi cümleler duyuyorum. Katılmıyorum buna da. Hay aksi! Yine farklı ses benimkisi. Kalabalıktan kolayca ayırt edilebilen. Bir diğerine geçiyorum o vakit. Balkonda otururken evin tüm aile fertleri hepi topu dört kişi. Anne, baba ve iki çocuk. Karşı komşularının balkonda çamaşır astıkları gözlerine çarpıyor. İzliyorlar, gülüşüyorlar. Sesleniyorlar birbirlerine. Çeyrek saat geçer geçmez, kötü haber tez duyuldu. Şaşırıp kaldı bu defa herkes. On beş dakika önce balkona çamaşır asan kadının,içeri girip kendini asmasını bir türlü anlayamadılar. Hepsi olmasa da istisna olan düşündü, düşündü. Ve düşünmeye devam edecek o belli bir şey. Diğerlerinden o dakika Allah affetsin, diğer dünyasını yaktı gibi cümleler duyduk.
Kalabalığın sesi git gide kısılıyor. Allah korusunlar dillerinde, tanrılarından korkmaya devam ediyorlar. Bitmedi, bitmeyecek. Evli ve iki çocuk sahibi, kırk yaşındaki Eco bayramın ilk günü kendini astı. Bitmedi, bitmiyor. Hangisini. Hangisini söylesem derin bir oh çekebilirim. Bir oh çekemeden, sancıyla veda edenler var. Sancı çekerek. Bize ise yalnızca sızı bırakarak. Onlardan olmak istedim önce. Sonra yine de inadına yaşamak mı? Sızı bırakmadan ardında, sancı duymadan. "Herkes içine doğduğu hayata dayanır. Yoksa yaşayamaz ki." Sözünü hatırlayıp zor bir soruyu çözmüş olduğuma sevindim. Dayanmak. Dayanabilmek. Dayanamadım. Dayanamadım.. Herkes içine doğduğu hayata dayanır. Yoksa, yaşayamaz ki.
