Joseph K. bir düş görüyordu: Güzel bir gündü ve K. gezintiye çıkmak istemişti. Daha iki adım atmıştı ki, mezarlığa erişti. Orada epeyce yapay ve alışılmamış biçimde dolambaçlı yollar vardı, ama kendisi bunlardan birinden sanki bir selin üstünden kayar gibi, gururla ve uçarcasına geçti. Daha uzaktan yeni kazılmış bir mezar tümseğini kestirmişti gözüne. Bu taze mezarın çekiciliği onu etkisine almıştı ve oraya varmak için acele ediyordu. Ama bazen mezar tümseğini pek göremiyor, görüş alanı önünde kuvvetle sallanan ve birbirine dolanan bayraklar tarafından kapatılıyor, ancak bayrakları taşıyanlar görünmüyordu; yine de oralardan epey neşeli sesler ulaşıyordu ona. Gözlerini dikmiş ileri bakıyorken yolun kenarında, hemen yanında gördü mezarı. Neredeyse arkasında kalmıştı. Hemen otların arasına sıçradı. Atladığında toprak ayağının altından kaydığı için tam mezarın önünde diz üstü düştü. Mezarın arkasında iki adam duruyor ve aralarında havaya kaldırdıkları bir mezar taşını tutuyorlardı; K. ortaya çıkar çıkmaz mezar taşını toprağın üstüne attılar, taş da yerde dimdik durdu. O an çalıların arasından üçüncü bir adam peyda oldu ve K. onun bir sanatçı olduğunu anlayıverdi. Üstünde yalnızca bir pantolon ve kötü iliklenmiş bir gömlek vardı; başında kadife bir başlık, elinde bildiğiniz bir kurşunkalem tutuyor ve yanına yaklaşınca onunla havada birtakım figürler çiziyordu. Bu kurşunkalemi şimdi taşın en tepesine yerleştirdi; taş yüksekçe olduğu için bükülmesi gerekli değildi, ancak basmak istemediği mezar tümseği taş ile arasında olduğundan, öne doğru eğilmek zorundaydı. O da ayaklarının ucunda yükselerek sol eliyle taşın yüzeyine dayanıyordu. Özel ve uzmanca bir tarz ve altın yaldızlı harşerle şunları yazdı: “Burada yatan.” Her harf tertemiz, güzel, derin ve tamamen altın yaldızlı idi. Bu iki sözcüğü yazdıktan sonra dönüp K.’ya baktı. K. sırf yazının geri kalanını görmeye can attığı için adamla ilgilenmiyor, yalnızca taşa bakıyordu. Gerçekten de adam yazmaya devam etmek istedi, ama bir engel vardı sanki; durdu, kalemi elinden bıraktı ve yine K.’ya döndü. Şimdi K. da sanatçıya bakmış ve onun epey utanmış, ancak bunun nedenini söyleyemez bir durumda olduğunu görmüştü. Az önceki canlılığını bütünüyle yitirmişti. K. da utandı sanki, birbirlerine kaçamak bakışlar fırlattılar; ortada kimsenin çözemediği çirkin bir yanlış anlama vardı. Tam bu münasebetsiz zamanda mezarlık kilisesinin küçük çanı da çalmaya başlamıştı, ancak sanatçı elini kaldırıp bir işaret yapınca susuverdi. Yine de bir süre geçince bu kez sanki sesini kontrol etmek istemişlercesine, özel bir neden olmaksızın, bir iki kez çok hafifçe çalıp gene hemen durdu. K. sanatçının durumuna çok üzülüp ağlamaya başladı, uzun süre ellerini yüzüne kapayarak hıçkırdı. Sanatçı, K. sakinleşene kadar bekledi ve sonra başka çaresi kalmamış gibi, yazmayı sürdürdü. Sanatçının sanki olağanüstü çabalarla yaratırmış gibi çizdiği ilk harf K. için bir kurtuluş gibiydi. Yazısı eskisi gibi güzel değil, altın yaldızı da eksilmiş gibiydi. Çizgiler soluk ve kararsızca çizilmiş, harşer de aşırı büyüktü. Bir J harfiydi bu. Tam bitmişti ki, sanatçı ayağını mezarın tümseğine öyle şiddetle vurdu ki, topraklar ortalığa saçıldı. K. onu nihayet anlamıştı. Durmasını rica etmek için zaman yoktu artık; elleriyle direnmeyen toprağı kazmaya başladı; her şey hazırlanmış gibiydi. İnce bir toprak tabakasından sonra dik duvarlı kocaman bir çukur açılıyordu ve K. sırtından hafif bir rüzgâr tarafından itilerek bu çukura gömülüyordu. Ancak aşağıda çukurun en dibini boylarken, kafasını kaldırıp da boynu dik yukarı baktığında, adının süslü harşerle taşa nakşedildiğini gördü. Tam bu görünümün zevkini çıkarırken uyandı.