Abisi öldüğü gün Ziya otuz yaşına yeni girmişti, ama hâlâ toy bir delikanlıdan farkı yoktu. O kadar utangaçtı ki çarşıda bir tanıdığına rastlasa hiç sesini çıkarmadan başını hüzünlü bir köpek gibi uzatır, hafifçe boynunu eğerek selam verirdi. Abisi kentin en işlek sokaklarından herkese selam vererek geçerken, o agora fobisi olan biri gibi duvar diplerinden, karanlık dar sokaklardan geçerdi. Abisinin ani ölümü başta annesi ve kendisi olmak üzere, sanayi sitesindeki patronunu, arkadaşlarını ve abisinin cep telefonunda kayıtlı olan yerli yabancı onlarca kadını derinden üzdü. Onun ölümü ile Ziya ve annesi şaşkına döndüler, bu acının ilk günlerinde ne yapacaklarını bilemediler. Ağabey ölen babasından sonra evin direğiydi bütün evi o geçindiriyordu, İçine kapanık kardeşini o güldürüyordu, anasının dinmeyen ağrılarını o dindiriyordu. Bu zor dönemde ağabeyin patronu, onun alamadığı maaşını fazlasıyla elden verdi. Pazar alışverişlerini yaparak bu sıkıntılı dönemde onlara destek olmaya çalıştı. Kaybetmenin şoku geçince Ziya bütün cesaretini toplayarak dışarı çıktı. O gün abisinin bütün arkadaşları yanına gelerek baş sağlığı dilediler. Abisinin arkadaşlarını tekrar görmek için, onun gittiği kahvehanelere gitti. Yine aynı sevgi ve dostlukla karşılandı. Daha sonra onun gittiği birahanelere gitmeye başladı onu rahmetli abisine benzetenler hemen masalarına davet edip bira ısmarladılar, onun komik hikâyelerini anlatarak hem güldüler hem de hüzünlendiler. Ziya’nın içine kapanıklılığı aniden torpillenmiş bir savaş gemisi gibi hızla dibi boyladı. Abisinin arkadaşları ile bağıra bağıra sohbet ediyor arada bir gürültülü kahkahalar atıyordu. Ziya bir anda zincirlerini kopararak mağarasından çıkmış, gerçek dünyayı bulmuştu. Sanki abisi, maçı yarıda bırakarak formasını çıkarmış yedekte bekleyen kardeşine uzatarak maça girmesini işaret etmişti. O da hiç ter kokmayan bu temiz formayı giymiş canla başla oynamaya başlamıştı. Çemberi daha da genişleterek abisinin telefonundan öğrendiği meyhanelere dadanmaya başladı sonra da onun telefonundaki numaraları arayarak yerli yabancı değişik kadınlarla tanıştı. Kadınlar çapkın abinin kardeşini sevgi ve hüzünle bağırlarına bastılar, onunla özlem giderdiler. Hayat günden güne güzelleşiyordu. Annesi önce bu duruma şaşırmış, abisinin ölümünden sonra mutlu bir insan haline gelen oğlunun bu haline üzülsün mü sevinsin mi karar verememişti. Ziya sanki abisine benzeyerek annesinin teselli etmeye çalışıyordu. Abisinin eski bir arkadaşı ona çay ocağında iş verdi böylece düzenli bir işi oldu, kısa süre içinde çarşıda tanımadığı insan kalmadı. Çarşıdaki bütün esnaf ona hal hatır soruyor, o da bütün bu insanlarla şehvetle konuşuyordu. Eve yorgun geldiğinde anası ile uzun uzun sohbet ediyor anasının üzüntüsünü dindirmeye çalışıyordu. Zaman geçtikçe kendisini daha çok tanıyor, geç kalmış doğumunun tadını çıkarıyordu. Bir gün abisinin gittiği meyhanelerden birinde şarkı söyleyen bir kadın, masasına gelerek mikrofonu ona uzattı, belki de onu abisine benzetmişti. Ziya da kırk yıllık şarkıcı gibi şarkıya devam etti. Bu yetenek abisinin bir hediyesiydi. Bu yeniden doğuş Ziya’nın kafasını karıştırdı. “Acaba?” dedi “Ağabeyim benim için mi öldü? Ben daha iyi bir hayat yaşayayım diye mi vazgeçti bu dünyadan?” Çünkü o ölmeden önce yaşayıp yaşamadığının farkında bile değildi. Abisi aniden ölmeye karar vererek, “Haydi bakalım,” demişti, “yaşama sırası sende. Bu da benim sana doğum günü hediyem olsun.” Ziya bu durumdan bir suçluluk duyuyordu ama olan olmuştu bir kere. Tekrar geri dönemezdi. “Hayat güzel…” dedi kendi kendine ve abisinin bu hediyesini ölene kadar saklamaya karar verdi.