dünya'nın sonuna daha var gibi ya da birden gelecek son.. sizce? şimdi yarı açık penceremden dalmışken masmavi göğe, üç karga geçti gözbebeklerimden, bir çift kumru guruldadı kulak zarlarıma doğru, direğini sızlattı bir küçümen bulut burnumun, dilime düştü kekremsi bir tat bilmem nereden, neden.. hayat dokundu gönlüme, ağladım! bir düşe, düşünceye ya da bir bakışa bile ağlar oldum yaş aldıkça, yaşlandıkça bir pencerenin ardında, çökkün koltuğumda düşkün vaziyette, umarsız ve uykusuz rûh-beden işbirliğinin sırlı hâllerince! benim sonuma çok yok gibi ya da sürüncemede duracak gibi bende son.. süründürecek gibi.. sizce? kış yerine yaz da nerden çıktı desem, ne gam. ölüme doğmayan hayat mı var, sorumun sorulalı bilmem kaç bin yıl öncesine dayalı belki sanki gibi? ân ân yaşanan ömrün gönlü tüketmesi pek fenâ, üstelik de acılı bir gövdeye nispetle! ne bir deniz ne bir dağ.. gök, sâdece gök ve sönük bir çift göz bir yitik aşk tiradını çıkarıyor antik sandıktan birden: susmak ya da kusmak, mesele değil. mesele, yaşama sevincini yitirmektedir. sağlıklı ölmek diye bir şey mi var?! her yaşın bir hayatı varsa ölümü de var.. ne var! eskiden nefesti her sokak, şimdi bir pencere! silik bakışlarımca dönsün diye mavi dünya bende biraz daha, yummuyorum gözlerimi ve dahi kırpmıyorum ki göçen kuşlar anlıyor ve o kaybolan küçümen bulut. neyin nesiydi dilime düşen tat ve gönlüme dokunan hayat.. unuttum?! zamanımın mekânında 'ben' var mıydım sizce? 'bence' diyesim yok hiçbir şeye, hiçbir kimseye, yaz güneşinin altında kavrulurken gönlüm ve gövdem titrek kış rûhumun üşümüşlüğünde. yokluğun mevsiminde gününü gün etmesi boşluğun hoş mu? daha da daraltırken bir ânlık bir esintiyle aralığını ödünç pencerem, tam kapanmayla tehdît eder gibiyken kırılmaya gebe camıyla, çerçevesiyle beni, kokmalı mıyım? âh şu aklın hâlleri pek fenâ! hani düş ve de düşünce kaçmış olsaydı benden, ne mavinin hatrı kalırdı üzerimde ne pencerenin sevdâlı korkusu, kokusu! umut falan sanmayın sakın bunu: dilin de hâlleri fenâ! nasıl da susarken de konuşuyor can, canı çıkana dek! beynimde kaç kâinat var, kaç hakîkat; kaç sâhi, kaç yaman yalan.. bilemedim! ağrım-acım olmasa, ölmeyecek gibiyim.. yaşlılık bâhâne. oynar, oyalar ağzı-aklı bir de her kelime. dilinizi yutardınız  kaç dil bildiğimi bir bilseniz. kimselere dert anlatacak hâl mi bıraktı bende binlerce, dillerce dünya! ben lâflamayı uzatırım tâ ölene dek de, kesmeliyim sözümün bağını kendi ellerimle kan-revân. neyse de, pencereye yansımasaydı bâri yüzüm: eyvâh! ben sizi hiçbir yerden tanımıyorum bayım!