bir vakitler deniz maviydi. ‘ya gök?’ o da öyle. ‘mavi nedir bilemedim hiç.’ ferâhlık gibi bir şey. ‘havadar yâni.’ evet, evet ve de huzûr. ‘içim açıldı.’ daha da hoş değil mi rüzgârla? ‘yüzüm hissedince ruhum da öyle.’ yağmur çiselese daha da fazla. ‘güz güzelliği bu olsa gerek.’ parkta bankta oturmak bence pek hoş. ‘sizinle sohbet de en az öyle.’ aman çocuğum, yüzümü kızarttınız. ‘ya kırmızı?’ âh! alma derdik bir vakitler elmaya. ‘ondan mı gelmiş yoksa al adı?’ tastamam ondan, almadan; alından. ‘hem sert hem ekşi hem de sulu olunca ne hârika.’ mayhoş, kekremsi neyse de, bal gibi olanını severim. ‘arının yaptığı.’ sâf tatlı. ‘bir kez kaymaklı yemiştim.’ köpük gibi akmalı ağızda. ‘ak demeleri bundan mı beyaza?’ bunu hiç düşünmemiştim.. belki. ‘gözyaşı da ak mı acaba akınca?’ zor sorular soruyorsun.. çakacağım sınıfta! ‘aman amca, hiç öyle şey olur mu!’ sen akıllı, ben değil. ‘onu da nereden çıkardınız?!’ bir resim görmüştüm çocukken: papatyaya konmuş bir arı, yanında da bir petek bal. ‘e normal.’ papatya sarı.. arı papatyaya konuca, bal da o renk! ‘yanlış mı?’ tam doğru değil. doğrusu ne, çok merâk ettim?’ bir arkadaşım “güneştendir, güneşten” dedi, dalgasına. ‘değil miymiş?’ ama sarı gibi beyaz, kahve hatta gök gibi, deniz gibi mavi bal da varmış! ‘sarı sıcak, güneş gibi; gök, deniz gibi mavi; ya kahverengi?’ kahve gibi. ‘içtiğimiz kahve gibi mi?’ ta kendisi.. bir de sarıldığın ağaç gibi, ağacın dalları gibi, oturduğumuz şu bank gibi… ‘renkler bayağı çetrefil!’ bir de bin bir tonları var. ‘nasıl yâni?’ açık-koyu falan, filan… ‘açık mavi, koyu mavi gibi mi?’ boşuna akıllısın demedim. ‘peki, onlar neden?’ ışık oyunu. ‘o hâlde güneş’ten?’ ne çabuk kavrıyorsun. ‘sâyenizde hocam.’ yüzümü kızartmaktan vazgeç çocuğum! ‘alma gibi mi amca?!’ hani ‘sâyenizde’ dedin ya; onun da etkisi var. ‘gölgenin mi yoksa?!’ evet, ışık ve gölgeye göre de renkler tonlanır. ‘güneş yoksa…’ gece. ‘ya gölge?’ karanlığa ışık düşmesi gibi. ‘akıllı desen de bana, pek anlamıyorum bunları.’ daha da iyi anlarsın zamanla. ‘çocukluğuma verdin yâni.’ biraz öyle bir de birden öğrenilmiyor her şey. ‘renkleri anlamak zor.. bir de tonlar.. senin gibi tonton tonlar!’ seni dalgacı mahmut, seni! ‘öyle değil mi?’ hani ‘hem sert hem ekşi hem de sulu olunca ne hârika’ dediğin elma var ya, o renkte başka meyveler de var. ‘al?’ evet al ama yumuşacık.. meselâ çilek gibi. ‘yerken çıtır çıtır eden...’ işte o da al yâni kırmızı. ‘başka, başka?’ kiraz ama onun beyazı da var. ‘allak bullak oldu kafam.. davul gibi şişti şimdi!’ zaaaamanla geçer dedim zaaamanla zamanla… ‘sesiniz de kendiniz gibi ne güzel.’ alma alma yanakları al gibi / boyu uzar gider selvi dal gibi… ‘ne çok şey öğrettiniz bana şu kısacık zamanda.. teşekkür ederim desem az.’ açık-koyu mavi demeden, şimdi ağlatacaksın beni. ‘yine güldürdün be amca!’ hem bugün özel bir gün. ‘üç yıldır her pazar okuldan alıp gezdiriyorsunuz ya akşama dek beni!’ yok, yoook.. pazar ama, on yedi eylül pazar bugün. ‘âh amca! siz yok musunuz siz!’ iy’ki doğdun. ‘çok sağ olun.’ işte on birinci yaş hediyen.. tut. ‘nedir bu paket?’ yırt aç. ‘aaa… bastooon…’ bakma uzun olduğuna, katlanan cinsten. ‘ne zahmet ettiniz emekli hâlinizle?!’ bu kadardan bir şey olmaz. ‘hiç olmaz mı!’ senin gibi bu da akıllı. ‘nasıl?’ teleskopik özellikliymiş. ‘yâni?’ yol-yön târif ediyormuş. ‘daha neler?!’ çok gelişmişleri de vardı ama, mâlûm, durumum... ‘aman amca, bu hârika; teşekkürler.’ hiçbir şey değil çocuğum, hiçbir şey değil. ‘var olun.’ tamam artık, teşekkürü terk et. ‘ne yazık ki parkı da terk etme zamanı.’ niye. ‘akşam.’ onu nasıl anladın? ‘dellendi rüzgâr.’ sonra? ‘hava daha da soğudu.’ sonra? ‘sonra her yer siyâh: gece.’ iki akıllıyla nasıl baş edeceğim ben?!...