üstüme kustu öküz! tişörtümü çıkarıp fırlatınca yüzüne, üzerime yürüyecekti ki, yığıldı kaldı.. başına üşüştü millet... sol yakası kankızıl güllü ceketini omzuma kondurdu biri.. sutyenle kalmış gövdemi örttüm; ardıma dönüp, teşekkür ettim, ‘rica ederim’ dedi incelikli bir tebessümle. “kadın, kadın! gözün kör mü? adam sâra nöbeti geçiriyor!” diye saldırmaya kalkınca bir kadın, ağzı köpürmedi.. kustu, kustu.. koca markette üzerime kustu öküz! diye bağırırken kadına, dansa kaldırır gibi uzatınca sağ elini zârif adam çöktüğüm yerden kaldırmak için öfkeli bedenimi, tuttum elini, kalktım ve reverans yaptım; canım tango ve daha neler neler istemesin mi, ne ki leş gibi kusmuk koktuğumu fark edip, uzak durmayı yeğledim, bir adım geri atarak. marketin köşesindeki yeri işaret edip, ‘bir kahve ısmarlamak isterim size’ deyince başımı salladım iki kez ve hayhay dedim, zevkle. “utanmaz kadına bakın!” diye inleyince ve hakâret etmeyi “elin oğluna yamalanıyor bir de!” diye sürdürünce ârsız, soysuz, işgüzâr kadın ardımdan, bir hışım fırlayacaktım ki üzerine, o nârin, o yumuşacık, o insan el tuttu yine elimden, ‘uymayın efendim.. arzû ederseniz kahvemizi içelim’ dedi, diyecek söz, saldıracak sille, tokat, yumruk, tekme bırakmadan dellenmiş ruhuma, beynime, bedenime, kendime, derdime… kuş gibi, kanat gibi, tüy gibi yavaşçacık sol elimi tuttu sol eliyle, sağ koluna taktı, sessiz-sâkin bir masayı seçti, iskemlemi masadan çekti, oturmam için buyur etti; karşıma geçti ve mönüyü uzatarak, ‘ne alırdınız?’ diye sorunca, sustum, sustum, dilimi yuttum-kaldım gözlerine baka baka, pespembe bir rüyaya dala dala, bir başka dünya’da dura-koşa-coşa coşa, sustum, sustum tek sonsuz ânımda, anımda… ‘ne alırsınız?’ diye yineledi ve ‘isterseniz sizin adınıza da söyleyebilirim’ deyince yine başımı salladım iki kez hayhay der gibi… o arada iki nescafe, bir kurabiye tabağı, iki şişe su ve bardağın, güvercin kanatlı peçetelerle servis edildiğini hiç mi hiç göremedim; neler anlattığını duyamadım dudaklarına daldığım yüz yıllarca; ellerini izledim ama âmâ gözlerimle, bir başka görme biçimiyle, içimiyle, sevinciyle hayat hayat; fakat ağlamaya başlamışım hıçkıra hıçkıra, haykıra haykıra, çığlık çığlığa kanadı kırık güvercin misâli, anlatıyordu: ‘siz öyle ağlayınca, başınızı masaya vurunca, yerlere atınca kendinizi, ne yapacağımı şaşırdım; ambulans çağırdım ve buradayız işte.’ âh yabancısı olmadığım yer: hastabakıcılar, hemşireler, doktorlar… bileklerimde kayış, sol kolumda serumlu, sağ kolumda şırıngalı iğne izleri, çuvaldız izleri, bahtsız gönlümün, zavallı ömrümün acı izleri… âh zarif adam, nerden bilsin çektiklerimi, derdimi, beni… artık sâkindim bin bir yolla, yöntemle… artık kımıltısızdım, bağırtısızdım ve bir tebessüm, yaşı genç, gözü yaşlı yüzümde… ‘dilerseniz bırakayım sizi evinize?...’ ev… sustum, sustum, dilimi yuttum-kaldım gözlerine baka baka, pespembe bir rüyaya dala dala, bir başka dünya’da dura-koşa-coşa coşa, sustum, sustum tek sonsuz ânımda, anımda yine…tebessümden geri dönmek istemedim hiçbir yere, markete, cafeye, hastaneye, ‘ev’e… yine de belleğime geri dönenler oldu: öküz herif.. üşüşen millet.. densiz karı.. ve yudumlanamayan kahve, su, ısırılamayan kurabiye, dokunulamayan peçete ve yaşanamayan ‘aşk…’
sol yüzükparmağındaki alyansını fark edip, bekletmeyin lütfen ailenizi bayım.. zâten size hem minnettâr hem de mahcûbum.. merâk etmeyin, artık rahat rahat bulurum yolunu evimin.. hem evim buraya çok yakın zâten.. teşekkür ederim, çok teşekkür ederim… ‘rica ederim hanımefendi’ dedi ve yavaştan ardına dönüp gitti, o can alıcı, can verici tebessümüyle, yakasından usûlünce çıkardığı kankızıl gülü ince ince, tüm zârîfliğince sunduktan sonra.
