Bu kitap size bir nesli anlatıyor. Kayıpların, çaresizlerin, başını alıp gitmişlerin kitabı bu. Daha ilk sayfalarda farklı bir evrene geçtiğinizi hissediyorsunuz. Romantizmin, fantazyanın ve çarpıcı bir gerçekliğin tam ortasında buluyorsunuz kendinizi.

Tıpkı bir Kafka romanı okur gibi.

Yazar okuyucusunun düşünce sınırlarını oldukça geniş tutuyor.
Her şey bir adada geçerken ve gündelik diyalogları izlerken bir de bakıyorsunuz ki bir çağ sorgulanıyor.

Bütün kahramanlar hayat denen akarsuyun bir yere getirip yığdığı, unuttuğu, geçmişlerini bir mengene gibi belleklerde tuttuğu yaralı insanlar. Hatta varlıkları bile tartışılır. Romanın başında Can’ın bir kliniğe gelmesi ve kendisine çoklu kişilik bozukluğu tanısı konması sonraki sayfalarda ortaya çıkan kişilerin gerçek mi yoksa Can’ın değişik bir parçası mı sorusunu hep geçerli kılıyor.

Ama yazar bu soru işaretine rağmen bir neslin acısını, kayboluşunu, kendini yitik parçalar halinde yeniden buluşunu o kadar canlı anlatıyor ki, aslında birden fark ediyorsunuz ki bu kişilerden her biri sizin de içinizde yaşıyor.

Geçmişin zorlu çalkantılarını unutmak isteği ile benliği yitirmeme çabası at başı izliyor birbirini. Sürekli konuşarak, kelimelerin ardına saklanarak hem birbirleri hem kendileriyle saklambaç oynuyorlar sanki. Ve Plasebo. Faşizmin, baskının, kara gömleklilerin yaratıcısı, her şeyin sahibi. Hükümetin başı, anakara dahil bütün adaların korkulu düşü. Gestaponun, engizisyonun bir adada umulmadık dirilişi.

Plasebo kelime olarak bir kandırmaca, etkisiz ilaç demek. Yazarın baskıcı yönetimlerin  aslında hiçbir şeye çare olamadığını söylemek için kullandığı plasebo, belki de artık siyasi sözlüklerimizde yer alması gereken bir kelime.

Hâkim sınıfın ezici varlığını, benliğini yitiren kişilik yoksunlarının Plasebo ya biat eden kaypaklığını anlatıyor bu tek kelime. Aslında bir isim ama sıfata dönüşmüş çoktan. Bu ismi bir tehlike işareti gibi anlatıyor derinlikli roman.

Okudukça anlıyoruz ki kahramanların yaşı altmışı geçmiş, yetmişlere el sallıyor. Tecrübe bizi geçmişe götürürken geleceğe aydınlatma fişekleri atıyor. Ders almamak mümkün mü?

O yıkık, hasta, belki de çoklu kişilikten mustarip insanlar genç nesillere depremli, tsunamili, kaoslu, sürekli acı soslu bir deneyim sunuyor. Bir yol haritası hatta. İzlerseniz ödülünüz sıfır hata.

Bu nedenle hem kaybedenlerin hem kaybetmek istemeyenlerin başucu kitabı olmalı Plasebo. Kitabın rehberliğini hissedeceksiniz sayfaları çevirdikçe. Akıp gidecek roman. Ve eski bir şarkıyı dinler gibi olacaksınız bu kitabı düşündüğünüz her an:  

“Eller günahkâr,
diller günahkar.
Bir çağ yangını bu bütün,
Dünya günahkâr.
Masum değiliz hiçbirimiz.”

Kitabı okuyun, hak vereceksiniz.