Toni Morrison'dan New Yorker Festivali'nde bugünün Amerikan toplumu, ırk, sınıf ve tarih üzerine içten ve düşündürücü anekdotlar Toni Morrison bugüne değin on bir kitap yazdı; yedisi kurmaca olmayan düzyazılarından oluşuyor. İlk romanı En Mavi Göz (The Bluest Eye) 1970 başlarında, Sula ise 1973'de yayımlandı. Süleyman'ın Şarkısı (Song of Solomon) yayımlandığı 1977'de yılın en iyi romanı seçildi. Dördüncü romanı Katran Bebek (Tar Baby) 1981'de yayımlandı. 1987'de Sevgili (Beloved) ile yazar Pulitzer Ödülü'nü kazandı. Caz (Jazz) 1992 yılında yayımlandı. Morrison 1993 yılında ise Nobel Barış Ödülü'nü kazandı. Son romanı God Help the Child ile mağdurun dilinin, siyah bedenin politik ve kültürel açılımlarının, resmi tarih karşısında gayri resmi tarihin olanaklarının izini sürmeye devam ediyor. The New York Magazine dergisinin tiyatro eleştirmeni  Hilton Als ile  geçtiğimiz günlerde yapılan The New Yorker Festivali'nde gerçekleştirdikleri soru cevap bölümünden öne çıkanlar:

Affetme üzerine

"Kölelere uygulanan alçak, zorba ve canavarca davranış başarılı olmadı. Bunları yapanların torunları o vahşeti, canavarlığı ve yolsuzluğu diriltmeyi başaramadılar.Bu, günümüze ait ama hayatta kalanlar ve o kilisede (Charleston'da) ölenler katil hakkında şöyle demedi: ‛Onun ölmesini istiyorum–yaptıkları şey daha büyük ve daha insancıl. Yaptıkları şey anlamlı ve ince, affetmenin yanıtı. Bu cömertliği kimi zaman anlıyoruz, ve ben sizi lime lime etmeyeceğim, bir çeşit güçsüzlük gibi, ancak ben bunun olağanüstü bir dayanma gücü olduğunu düşünüyorum."

Medya Manipülasyonu Üzerine

New York Times'ın ‛çabalamak’ sözcüğünü kullanmaya başladığını hatırlıyorum. Çok ama çok ‛çabaladı’. Hiç kimse bir şey yapmıyor ama çabalıyor. Hiç kimse Maliye Bakanlığı demiyor ama Obama diyor. FBI demiyorlar... Dil öyle ustaca yönetiliyor ki doruluğun cilası ve dürüstlük el altında olsa da iletiyi alıyorsunuz. Sadece bunlar da değil. Kabul edilen hikâyeyle, sadece basın değil ve televizyon iletisi ve gerçekte olan arasında bir ayrım, ikilik var.

Dişi Tanrılar Üzerine

Başlangıçta, erken medeniyette çok fazla dişi tanrı olduğunu düşünürdüm, çünkü erkekler ne zaman canları isterse kadınların büyü aracılığıyla doğurduğunu ileri sürmüşlerdir. Sonra evcil hayvanlara sahip olmuşlardır ve üç ayda ya da ayda bir üremeye başlamışladır. Ve erkekler şöyle demişlerdir: “Hey, bir dakika—hayat veren o değil—biziz! Böylece bütün tanrılar adlarını değiştirmişlerdir—hâlâ birkaç dişi tanrı vardı—.... Bu, benim diyebildiğim, değişimin tarihsel anlayışı."

Romanlarının Yapısı Üzerine

"Yazdığım her şey bilgiye doğru uzanıştır: Ana karakter kitabın sonunda son derece önemli bir şey bilmiyorsa ya da  başlangıçta bir şeyden haberi yoksa, benim işime yaramaz. Bu mutlu son gibi değildir, onu demiyorum, tamam-şimdi-buldum noktası da değildir. Söz konusu olan büyüdüğünüz ve bilgiyi öğrendiğinizdir."

Modern Çağın Bencilliği Üzerine

"Şimdiki zaman üzerine bir şey yazamadım, öyle hissettim, çünkü  çok kaygan bir zemindi.  Şimdiye ilişkin kati ne var idiyse çok güçlü biçimde kendine dönük bir saygıyı içerdiğini bildiğini zannettiğim ana değin. Özçekimler, bakın bana, benim hakkımda romanlar, benim hakkımda hikâyeler. Amerika'da on yıllar boyunca övülen sözde bireyin karmaşıklığı kendini ‘benim’ sıfatına bıraktı.  Ben genç kadınken bize vatandaş deniliyordu— Amerikan vatandaşı. İkinci sınıf vatandaştık ama o öyle deniliyordu. 50'lerde ve 60'larda bizi tüketici olarak adlandırmaya başladılar. Ve biz de— tükettik. Şimdiyse  bu kelimeleri artık kullanmıyorlar—Artık vergi ödemekle yükümlü bir Amerikalı ve bunlar bambaşka tutumlar.

Kaynak: Guardian