düştüm sokağa ki bu iyi, yoksa evde küf küf çürürdüm. ne ki bu da iş değil, hâlimi sebîl kılıp taşa-toprağa. ama rûhum itti gövdemi; sürüdü ömrümü dışarı. dışarı dediğim de yer, gök falan.. deniz, diyemedi dilim ki uzak! can çekişmenin bin bir hâli var.. benimkisi biraz da ölme isteği. gerçi ne un ne elek ne elemek: bir şey bitmişse, bitmiştir. duvara asılacak elim, eleğim yoktu, yok. hayatlardan bir hayat işte.

inceliğim hissiyâtımdandı tastamam. gönlü kırık olanın ânı olmaz. insanı insan parçalar en çok, kalbinin on ikisinden. yok öyle aşk vurgunu, çoluk-çocuk yorgunu değil, 'insan'dı kırıp geçiren beni.. tüm insan! kabalığı hiç hoş gelmedi bana 'kötü yükü' bu türün. az iyimser olmadım, çok hatâ yapmadım değil umudumu iyilikle kararken. ne kadar zorladıysam kendimi yarın diye, o kadar düne gömdü beni hüzün. acının tarihiydi vazgeçmişliğime neden ve sürmesiydi çirkinliği gün gün artarak. iyi dayanmıştım doğrusu şu geç yaşıma dek, onca derde susa-katlana! şaşar mı şararmış insan kendine, ölgünlüğün nefesini çekip içine. fakat tükeniyor işte iç de, saatin tik-tak haykırışınca. sonra dedim kendime iyi ki ölüm var.. ya sonsuzluk gerçek olsaydı.. eyvâââh!

paramparça eder ömrü bir söz, bir hareket yıkar dünyayı başa. insanın insana zulmü hiçbir şeyde yok. nasıl olur da bir tür bu kadar kötü olur?! şiir de, öykü de, resim, müzik de.. 'insan'ı kurtaracak sanat olmamış! oysa kurtuluş değil, güzel ve gelgeç hayat ya da ne bileyim heves yüklü nefis bir nefes hoştur. akılda mı suç ruhta mı.. bilemedim! fikrin zikri simsiyâh hâlâ!
hâlâ açlık yâni, yâni hâlâ savaş! yoksunluktur yoksulluğun efendisi. bunun için köle insan insana hâlâ. esâreti siyâhset yıkamaz.. gördük. hem lâf-ı güzâf buncasının, kıymeti harbiyesi de yok dilin, ağzında ölümü geveleyen bir ölgünde.

âh bir zamanlar felsefe idi bende kurtuluş. iyi niyet her dem sömürülür, sömürüldüm. şiir de yazdım oysa, öykü de, felsefe de, evde küf küf çürüyene dek hepsi. sanmayın ki göndermedim oraya-şuraya: okurlukla yaşanırlık bir değil ki! hani zâten kurtaracak değildim insanlığı ne ki bir zamanlar umudum vardı...

ne kahveye giderim ne cafeye falan. beni park paklar.. hepsi bu. şimdi fırtına dindi ki tam üç gün-üç gece sürdü. masal gibi şu ân: gök sakin, ağaç-kuş dingin ve park bomboş - beni saymayın. alnımda yazdan kalma  kış-güz arası güneş, dallarında aldatılmış üç-beş erkenci çiçek! geç kalmışlık varsa o da ölüme: e canın da bir sabrı var.. neyseee...

gece: bu iyi, bu güzel, bu doğru zaman. ay da çıktı, yıldızlar da var: şans! iç inimde içim tir tir titrerken ne gam, küf küf çürümedim ya.. pek hoş! sabaha dek donarım bu ocak ayazında. ağrısız-sızısın ölüm diye sakın sanmayın. yine de aklınızda bulunsun: vaktiniz dolduysa doooğru sokağa...